Ufo's

ufo's? 't Zijn in ieder geval erg mooie plaatjes

iets om over na te denken

http://www.msnbc.msn.com/id/22200935

UFO's / Getuigenissen

Getuige John Callahan
Mijn naam is John Callahan, ik ben gepensioneerd FAA (Federal Aviation Administration) employee. Ik was afdelingshoofd van Accidents Evaluation and Investigation division in DC.

Zo’n twee jaar voordat ik met pensioen ging ontving ik een telefoontje uit de Alaska regio: “wat ze de pers moesten vertellen?” vroegen ze. Ik zei: “de pers wat vertellen?” Hij zei: “over die UFO” Daarna ging het snel “welke UFO?” Het draaide er op uit dat ik deed wat elke overheidsambtenaar zou doen; hem vertellen dat “het in onderzoek was”

Toen moest ik alle gegevens naar het technische FAA centrum in Atlantic City sturen en de volgende dag gingen mijn naaste chef en ik op weg naar Atlantic City. Ik had net een nieuwe videorecorder gekocht dus zette ik de gebeurtenis op videoband. In Atlantic City namen we alles van de banden over die op het geval betrekking hadden, exact wat de piloot en de luchtverkeersleider hadden gezien en we plugden in op de geluidsbanden zodat we precies hoorden wat de luchtverkeersleider zei en hoorde.

De volgende dag kwamen we terug en lichtte de bewindvoerder, admiraal Engen, in over wat er gebeurd was. Hij wilde een 5 min. briefing. Na de briefing wilde hij de video zien. Wij deden de videoband er in en hij keek er naar, de hele band lang.

De volgende dag had hij een bijeenkomst opgezet voor mij om een circusnummer op te voeren voor de wetenschappelijke staf van president Reagan en wie ze nog meer meebrachten en om alle gegevens daarna aan hen te overhandigen. Die morgen waren in de ronde kamer van de FAA drie man van Reagan’s wetenschappelijke staf, drie mensen van de CIA, drie van de FBI en ik weet niet meer waar al die anderen van waren. Ik had alle FAAexperts meegebracht om te praten over de hard- en software, dus deden wij een circusnummer.

We lieten ze de video zien, we hadden alle gegevens daar, we hadden alle computeruitdraaien. Ze waren er allemaal opgewonden over, maar toen het allemaal voorbij was vertelde één van de mannen van de CIA aan allen dat ze nu zworen op geheimhouding, dat deze bijeenkomst nooit had plaatsgehad en dat deze gebeurtenis (het UFO-incident) nooit was voorgevallen. Dus vroeg ik hem: “waarom?” Ik dacht in die tijd nog dat het de stealth bommenwerper was geweest. Hij zei: “dit is de eerste keer dat we opgenomen radargegevens hebben van een UFO”. Al die gasten werden weer opgewonden, allemaal kwijlden ze van deze gegevens. Dus vroeg ik: “ga je het publiek hiervan op de hoogte stellen?” Hij zei: “nee, we vertellen hiervan niets aan het volk, het zou alleen maar paniek veroorzaken. We gaan terug en we zullen het bestuderen”.

Nu heb ik dit verhaal al vele malen verteld en ik kreeg daarbij soms gekke gezichten van de mensen. Ik heb bij me de geluidsbanden van de verkeersleiders die hierbij betrokken waren. De originele FAAbanden. (Houdt ze omhoog naar het publiek) Kijk nadat we dit spul hadden overhandigd aan de staf van de president, wist de FAA niet wat te doen met dit alles. We scheidden namelijk geen UFO’s van het normale verkeer, dus het was niet ons probleem. Ik heb een kopie van de originele video die we hielden, (Houdt deze omhoog naar het publiek) die is tamelijk interessant. Toen dit allemaal voorbij was kwamen alle rapporten terug naar mijn kantoor. Omdat het niet een FAA luchtverkeers probleem was kwam het FAArapport (Houdt het omhoog naar het publiek) ook bij mij op het bureau terecht. Het bleef bij me totdat ik met pensioen ging en het personeel al mijn spullen inpakte en me daarmee hielpen verhuizen naar mijn huis.

Dus vond ik een paar dagen geleden in een doos, tezamen met mijn belastingteruggave van 1992, deze computerprints met gegevens over elk voorwerp dat daar boven was. Dus als je naar welk voorwerp ook wilt kijken, dan kunnen we dat hieruit reproduceren vanuit dit stuk papier (Houdt het omhoog naar het publiek). Het is getiteld het “UFO-incident Japan 1628," dat voorviel op 18 november 1986.

Ik ben bereid om naar het Congress te gaan en ten overstaan van het Congress te zweren dat alles wat ik jullie heb verteld en dat alles wat hierin staat (Houdt de documenten omhoog naar het publiek) de waarheid is.

Getuige Charles L. Brown
Goedemorgen. Ik ben een beetje nerveus, ik hoop dat u mij dit wilt vergeven. Mijn naam is Charles L. Brown Lt. Col. bij de US Air Force, gepensioneerd. Gedurende de tweede oorlog was ik een boerenzoon uit Washington, Virginia kreeg het vaderlandsliefde virus en trad toe tot het Amerikaanse leger, wat uitliep op het vliegen van bommenwerpers in Europa en beëindigde daar de oorlog door vrede te brengen.

Ik maakte mijn college af in de zomer, eind september, van 1949 en werd opgeroepen tot aktieve dienst in de nieuw geformeerde Amerikaanse luchtmacht de USAF. Ik werd toegevoegd aan een organisatie, het bureau speciale onderzoekingen (OSI). De luchtmacht was, zoals de meesten van jullie wel weten, in 1947 opgericht. OSI is een centraal onderzoeksbureau voor de luchtmacht en werd denk ik gevormd in 1948. Dus alles was betrekkelijk nieuw. Onnodig ook om te zeggen dat in 1947 UFO’s ook tamelijk nieuw waren. Het technisch onderzoeksbureau van de luchtmacht was op de Wright Patterson luchtmachtbasis en ik had mijn kantoor in een gebouw aangrenzend hieraan.

Onze organisatie was het wereldwijde onderzoeksbureau voor de luchtmacht van ongeïdentificeerde voorwerpen, UFO’s. Dit duurde zo’n twee jaar. De projectnaam was: “Project Grudge.” Het was de voorganger van het project dat bekend werd als “Blue Book,” welk geleid werd door Ed Ruppelt.

Tijdens mijn werken daar verzamelde ik gegevens. Ik verzamelde ze niet echt ze werden me toegezonden en ik analyseerde ze. Als piloot/onderzoeker was ik bij machte om kleine beetjes adviezen te geven aan het personeel van het technisch onderzoeksbureau. In gedachten ziet u waarschijnlijk een indrukwekkend kantoor voor u, maar we hadden een eerste luitenant, een secretaris en een technisch sergeant. Dit was in essentie “Project Blue Book” toen dat later van start ging, maar dat ontwikkelde zich wel meer dan “Project Grudge”.

Gedurende het beoordelen als een analist van deze verschillende gedocumenteerde meldingen raakte ik er al snel van overtuigd dat er inhoud zat in wat er werd gerapporteerd. In deze rapporten hadden we waarnemingen vanaf de grond, grondradarwaarnemingen, waarnemingen vanuit de lucht en luchtradarwaarnemingen. De personen die deze waarnemingen hadden gedaan hadden verschillende functies zoals burgerluchtvaartpiloten, luchtmachtpiloten en politieagenten. Mensen dus waar men dagelijks zijn leven aan toevertrouwd. Dit zijn achtenswaardige mensen met een goede reputatie.

Ik geloof in het bestaan van buitenaards leven en in het feit dat zij hier met hun voertuigen in onze ruimte zijn sinds zo’n kleine 50 jaar. Ik hoop dat de getuigenissen van deze zeer fatsoenlijke mensen hier, u zullen overtuigen en dat u Steven Greers disclosure project verder zult ondersteunen, want er moet aan gewerkt worden om deze informatie niet alleen aan de Amerikanen te laten toekomen, maar ook aan de mensen in de rest van de wereld.

Deze voertuigen zijn gezien en bevestigd overal ter wereld. Ik ben bereid een eed af te leggen en te ondertekenen inzake mijn observaties. Deze dingen bestaan echt. Geloof me. Geloof aub ook degenen die na mij komen.

Dank u.

Getuige Michael Smith.

Getuige Enrique Kolbeck.
Goedemorgen, mijn naam is Enrique Kolbeck, ik ben senior luchtverkeersleider. Mijn excuses voor mijn slechte Engels. Ik ben hier als een getuige en wil wat vertellen over mijn werk. Ik werk in Mexico Stad als radaroperator op de internationale luchthaven van Mexico.

Ik ga u een paar voorbeelden geven van de waarnemingen die we de laatste jaren in Mexico hebben gedaan. Deze kwestie heeft zich heel vaak voorgedaan in mijn land, jammer genoeg.

Bijvoorbeeld op 4maart 1992 detecteerden we 15 objecten op zo’n 15 mijl afstand van de internationale luchthaven. Op 8 juli 1994 hadden we een kleine botsing tussen “iets” en vlucht Aeromexico 129 waarbij zijn hoofdlandingsgestel aan de rechterzijde werd beschadigd. Dit deed zich voor om 10.10 ‘s avonds. In de daaropvolgende week had vlucht Aeromexico 904 bijna zo’n zelfde botsing om 11.30 ‘s morgens met een object dat we zagen op de radar. In de week daarop kregen we een hoop waarnemingen van piloten en sommige daarvan zagen we ook op de radar. Op 15 september 1994 hadden we een voorwerp op de radar gedurende zo’n 5 uur. Het was weliswaar nieuwe apparatuur, maar de technische dienst, die het controleerde, zei dat het perfect werkte. Het was opwindend we waren erg verrast. De volgende dag zagen we een formatie (die Jaime Maussan heeft bestudeerd ) die door veel mensen was waargenomen en we zagen een vliegende schotel van zo’n 15 meter diameter. Op 24 november 1994 hadden we officieel ons nieuwe radarsysteem. Vanaf dat moment hadden we informatie over deze waarnemingen op het zelfde moment dat de piloten ze ook zagen.

Dit is waarom ik hier ben, wij zijn van mening in mijn land, dat het erg gevaarlijk is. We hebben nog veel meer van deze voorvallen, maar ik wil niet meer tijd in beslag nemen dan deze.

Het is heel belangrijk dat de wereldbevolking weet dat dit soort voorvallen aanmerkelijk gevaarlijk kunnen zijn in de luchtvaart. Vooral in mijn land, ik weet niet waarom er daar zoveel van deze voorvallen zijn, maar het punt is dat ze er zijn. We hebben de autoriteiten ingelicht, maar ik weet niet wat er mee wordt gedaan.

Dank u zeer.

Getuige Graham Bethune.
Mijn naam is Graham Bethune. Ik ben een gepensioneerde commandant/piloot van de marine. Ik deed topgeheime missies.

50 jaar geleden, 10 februari 1951, vloog ik van IJsland naar Newfoundland. Het was nacht en het was donker. Zo’n 300 mijl uit de kust van Argentinië zag ik een gloed op het water het leek op een stad bij nacht. Toen we de gloed naderden veranderde het in een kolossale cirkel van witte lichten op het water. We keken er een tijdje naar, toen gingen de lichten uit en er was niets meer op het water. Het volgende dat we zagen was een gele stralenkrans veel kleiner dan waar het vandaan kwam zo’n 15 mijl verderop. Whoosh ging het hoog de lucht in. Vanwege zijn koers nam ik de besturing van het vliegtuig over en duwde de neus om, om zodoende te proberen onder dat ding te komen. Op dat moment hoorde ik een geluid onder mij. Ik dacht dat het ons had geraakt. Een aantal bemanningsleden bukten, sommige waren gewond. Toen verscheen het aan de rechterzijde en bewoog langzaam van ons af, maar vloog wel met ons mee. Het was nog niet op onze hoogte, maar we konden de vorm er van zien. Het had een koepel en we zagen de lichtkrans oplossen.

Ik liet de andere piloot, Al Jones, mijn plaats in nemen en ging naar achteren om te kijken wat de reactie van de passagiers was. Daarna ging ik weer terug naar de cockpit en gaf opdracht niets te melden vanwege de hoge pieten (VIP’s) achterin. We hadden vier of vijf instrumenten die kapot waren in de cockpit na dit incident. Het magnetisch kompas en de richtingzoekers, waarschijnlijk vanwege elektromagnetische effecten. Het object was gevolgd op radar en had een snelheid van zo’n 1800 mijl per uur. Wij hadden 31 passagiers plus een psychiater en de bemanningsleden. Zij hadden allen het voorval gezien vanuit verschillende posities.

Toen we landden in Argentinië, Newfoundland, werden we ondervraagd door de luchtmacht. Toen we aan kwamen op het testcentrum van de marine werden we door de marineinlichtingendienst gevraagd individuele rapporten op te maken.

Ik heb hier, uit de nationale archieven, het 18 pagina’s tellende officiële marine en luchtvaartrapport. (steekt het in de hoogte voor het publiek). Ik heb een rapport gemaakt (houdt ook dit op voor het publiek) om de waarheid duidelijk te maken. De waarheid is hier.

Ik wil onder ede verklaren voor het congress (regering) dat alles wat ik hier gezegd heb de waarheid is.

Dank u.

Getuige Dan Willis.

Getuige Robert Salas.
Mijn naam is Robert Salas. Ik zat bij de luchtmacht in actieve dienst nadat ik mijn graad had behaald aan de luchtmachtacademie van 1964 tot ik wegging in 1971 als kapitein.

In maart 1967 was ik gestationeerd te Malstrum luchtmachtbasis, Montana als raketlanceerofficier voor de minuteman raketten. In de vroege ochtend van 16 maart 1967 kreeg ik een telefoontje van mijn hoofd beveiliging boven. We hadden zo’n zes luchtmachtbeveiligingsmensen boven, ik was beneden zo’n 60 voet onder de grond in een capsule en bekeek en controleerde 10 minuteman raketten met atoomkop. In het telefoontje werd mij verteld dat zij vreemde lichten zagen vliegen in de lucht. Ik negeerde het en zei dat ze maar terug moesten bellen als er wat belangrijkers gebeurde. We hadden een professionele relatie met onze beveiligingsagenten. Zij waren niet geneigd grappen te maken of zo iets, dit was een serieuze taak.

Ik kreeg een ander telefoontje volgend op het vorige en deze keer was er een bijzondere toon in de stem van de beveiligingsagent. Duidelijk zeer angstig, hij zei dat er een helder stralend rood object zweefde net buiten de hoofdpoort. Het was ovaal van vorm. Hij had alle beveiligingsagenten daar bij zich met de wapens in de aanslag en wilde weten wat mijn orders waren. Ik vertelde hem, toen hij mij dat nogmaals vroeg, om de omgeving te bewaken. Hij moest toen ophangen omdat een van de agenten gewond was geraakt, niet door de UFO hij had zijn hand open gehaald aan een hek.

Meteen na dit telefoontje maakte ik mijn commandant wakker, die in zijn rustperiode zat, Fred Mywald een gepensioneerde kolonel nu. Ik stelde hem op de hoogte van de telefoontjes. Terwijl ik hem mijn verhaal deed gingen één voor één mijn raketten op non-actief. Ze gingen in een “no go conditie” dus onlanceerbaar. Er gingen zo’n 6 a 8 raketten op non-actief die morgen binnen een paar minuten na het telefoontje over de UFO buiten de hoofdpoort.

Diezelfde morgen, nadat we het hadden gerapporteerd aan de commandopost, werden we ingelicht over zo’n zelfde voorval bij vlucht ECHO, ik zat bij vlucht OSCAR. Zij hadden alle raketten op non-actief gekregen onder dezelfde omstandigheden waarbij UFO’s waren waargenomen boven de lanceerinrichtingen. Zij hadden onderhouds- en beveiligingsploegen aan het werk die nacht en zij rapporteerden de UFO’s boven de lanceerbasis. De commandant van vlucht ECHO was Earl Carlson, hij verliet de dienst ook als kapitein. De hulpcommandant was Walt Feagle die als luitenant kolonel met pensioen ging.

We hebben deze getuigen, de namen die ik net noemde. Zij hebben al eerder over deze gebeurtenissen gesproken en zij ondersteunen dit verhaal. We hebben ook documentatie, dat ik gekregen heb na een aanvraag volgens de wet op het vrijgeven van informatie, van de luchtmacht, (houdt het omhoog naar het publiek) waarin in grote lijnen het vlucht ECHO incident wordt weergegeven. In deze documenten staat ook een verwijzing naar UFO’s. We hebben telexberichten (houdt deze omhoog naar het publiek) die verslag doen van dit incident en één telex bevat het gegeven dat er geen duidelijke reden is voor het op non-actief gaan van 10 raketten en dat het niet kunnen achterhalen van deze reden een ernstige bezorgdheid inhoud voor het hoofdkwartier. Deze telex was van het SAC (Strategic Air Command) hoofdkwartier. Dus we hebben deze telexen en ik heb zo’n 12 getuigen die delen van dit verhaal willen bevestigen, inclusief een man die het incident naderhand onderzocht voor de luchtmacht, waarover ook de volgende spreker u wat zal vertellen, en ook nog een andere beveiligingsagent die de UFO waarnam in dezelfde tijdsperiode en een andere officier, nu gepensioneerd als kolonel, die andere rapporten had over UFO’s. Dank zij hem heb ik een compleet rapport van een gelijkwaardig incident dat plaatsvond in North Dakota in augustus 1966. Zeer gelijkwaardig, UFO’s waargenomen boven de raketsilo’s. Ook heb ik nog een rapport over een UFO incident dat werd onderzocht door de luchtmacht een week na ons incident.

Ik ben bereid te getuigen onder ede dat al deze zaken waar ik over heb gesproken de waarheid zijn, in aanwezigheid van de regering.

Dank u.

Getuige Dwynne Arneson.
Goedemorgen, mijn naam is Dwynne Arneson. Ik diende 26 jaar als communicatieofficier bij de Amerikaanse luchtmacht, wereldwijd inclusief Vietnam. Ik had een top secret volmacht een SCI (Special Comparrtmented Information) en voor degenen die dat niet weten, dat is net boven top secret.

Ik ging met pensioen in 1986 als kolonel te Wright Patterson luchtmachtbasis. Ik wil u vertellen over drie verschillende UFO ervaringen.

Als een jonge luitenant te Ramstein luchtmachtbasis in Duitsland in de vroege jaren ‘60 had ik de leiding over de cryptografische afdeling. Ik had toen een top secret bevoegdheid en ik kan me zonder twijfel een bericht voor de geest halen dat op mijn cryptoafdeling passeerde waarin stond dat er een UFO was gecrashed op Spitsbergen, Noorwegen en dat er een team wetenschappers onderweg was om het te onderzoeken.

Nu ga ik vooruit in de tijd naar 1967. Ik was toegewezen aan de 28e luchtdivisie te Great Falls, Montana en ik was de leidinggevend officier van het communicatiecentrum daar. Ook was ik top secretofficier voor die divisie. Ik controleerde ook de geldigheid van nucleaire lanceringsopdrachten.

Gedurende die periode kan ik mij herinneren een bericht gezien te hebben dat ons communicatiecentrum passeerde wat globaal het verhaal weergaf dat Robert Salas zojuist vertelde en dit bericht sprak van een UFO die gezien was dicht bij de raketsilo’s en dat de raketten op non-actief waren gegaan. Toevalligerwijs was de persoon die Boeing stuurde om de raketten te controleren, of beter gezegd om te achterhalen wat hen op non-actief stelde, mijn belangrijkste manager bij Boeing, Mr Bob Kamitsky, die helaas is overleden. Ik kan me hem zo weer voor me halen bij verschillende gelegenheden. Hij woonde dicht bij mij in Washington, en hij zei “Arne, die raketten waren perfect in orde” Dus dat was de uitkomst. (Waarschijnlijk bedoeld hij te zeggen dat er geen achterstallig onderhoud was aan de raketten en dat ze dus niet tengevolge daarvan op non-actief waren gegaan. Paul Harmans)

Nu mijn laatste incident...Ik was commandant van een eenheid in Great Falls, ik had contact met de veiligheidsdienst van de Loring luchtmachtbasis, en zij vertelde mij dat er UFO’s waren gezien boven nucleaire opslagplaatsen op de Loring luchtmachtbasis.

Ik wil met genoegen getuigen, voor de regering, dat dit de absolute waarheid is.

Dank u.

Getuige Harland Bentley.
Goedemorgen, mijn naam is Harland Bentley. Gedurende de jaren 1957 tot en met 1959 diende ik bij het Amerikaanse leger en was gestationeerd op een Nike Ajax rakettenfaciliteit in Maryland.

In mei 1958 om ongeveer 06.00 uur ‘s morgens hoorde ik een luid lawaai buiten, zoiets als een brommende transformator. Ik zat overeind in mijn bed en keek uit het raam, daar zag ik een voertuig dat richting de grond kwam en crashte. Stukken braken van het voertuig af, maar het steeg onmiddellijk weer op. Er is nog veel meer te vertellen over dit incident, maar ik moet voort maken.

De volgende nacht had ik radardienst. Ik kreeg een telefoontje van de Gaithersburg raketbasis. Hij zei; “hé ik heb 12 tot 15 UFO’s hier buiten op zo’n 50 tot 100 voet boven me”. Dus ik vroeg hem hoe ze klonken? Hij nam zijn hoofdtelefoon af en hield hem uit het verdomde raam en zei “hier.” Het was hetzelfde geluid dat ik diezelfde morgen hoorde, behalve dat het er nu meer waren. Mijn radar stond op stand-by dus ik zette hem onmiddellijk aan en ik had de bliep op mijn scherm. Ik markeerde het op mijn radarscherm. Een paar minuten later vlogen ze plotseling weg. Op het moment dat ze wegvlogen kwam de radarzwiep rond en ging over de bliep, in de volgende seconde ging de radarzwiep weer rond en op het moment dat de zwiep de bliep raakte was het tot op tweederde van mijn radarscherm bewogen. Om zover te komen in één zwiep moesten ze een constante snelheid van 17.000 mijl per uur hebben.

Dat was mijn eerste incident. Tien jaar later had ik inmiddels een wetenschappelijke kandidaatsgraad in de elektronica en werkte ik in California. Nu moet ik mij excuseren, ik kan alleen maar zeggen dat ik ergens in California werkte aan een geheim project dat niets van doen had met het incident dat ik daar had. Terwijl ik aan het werk was, het was zo’n twee of drie uur in de ochtend Californiatijd, hoorde ik via een communicatielink een astronaut praten met Houston. Ik bestede er niet veel aandacht aan totdat ik het woord “bogey” hoorde wat betekende dat er een ongeïdentificeerd vliegend voorwerp van wat voor soort ook, voertuig of meteoriet, op botsingskoers lag met de module die in een baan om de maan zat. Dus luisterde ik een tijdje en ging dan weer aan mijn werk. Toen hoorde ik “daar gaan ze”. In de astronautenwereld is er, en sommige van jullie weten dat misschien wel, een term die luidt: “Green Turtle” en het werd gebruikt, misschien vandaag de dag nog wel dat weet ik niet, als iemand vloekte over het communicatienetwerk. De eerste die het hoort en meteen "green turtle" roept krijgt van degene die er vloekte een diner voor zijn hele familie in het duurste restaurant van Cape Canaveral. Nu om snel door te gaan een van de astronauten zei “verdomme, die UFO vertrok wel heel snel, verdomd dat was snel” en iemand schreeuwde “green turtle!” Toen zei dezelfde astronaut nog een scheldwoord en iemand anders schreeuwde “green turtle!” De astronaut ging door met wat hij wilde zeggen: “jullie hadden het moeten zien ....” opéén kletsende kaken, want nu pas drong het tot hem door dat hij twee dure maaltijden moest betalen.

Dit waren mijn ervaringen. Ik wil voor de regering getuigen en precies uitleggen wat er exact gebeurde.

Dank u.

Getuige John Maynard.

Getuige George A. Filer.
Hallo, mijn naam is George Filer de derde. De reden waarom ik hier ben is omdat George Filer de vijfde nog in de hangar is, maar waarschijnlijk vrijdag geboren wordt. Ik ben een gepensioneerde inlichtingenofficier en piloot met zo’n 5000 vlieguren.

Ik geloofde niet in UFO’s totdat Londencontrol ons in de winter van 1962 vroeg er één te achtervolgen. We zeiden: “natuurlijk” en sprongen naar beneden van zo’n 30.000 voet naar 1000 voet op welke hoogte de UFO zweefde. We maakten dus een duikvlucht die eigenlijk de gevarengrens van het toestel overschreed. Dus het is inderdaad gevaarlijk UFO’s te achtervolgen. In mijn geval kreeg ik de UFO op mijn vliegtuigradar op zo’n 40 mijl afstand en we konden de lichten zien in de verte. Terwijl we dichterbij kwamen bleven we de radarecho terugkrijgen op onze schermen. Ik wil er de nadruk op leggen dat deze radarecho heel erg duidelijk was en “solide” wat de indicatie is voor een metalen object. We kwamen op ongeveer een mijl van de UFO en het lichte op in de lucht en verdween in de ruimte. Het leek heel erg op wat de shuttle doet wanneer hij gelanceerd wordt.

Later, ik werkte toen bij de inlichtingen, in Vietnam, lichtte ik generaal Brown in over UFO’s. Ik vertelde hem het voorval dat ik hoorde van generaal Gow, toen ik in het 21e lucht squadron zat op de McGuire luchtmachtbasis, over een UFO boven Teheran, Iran in 1976. Er waren toen twee F-4’s van de Iranese luchtmacht opgestegen en zij probeerden de UFO te onderscheppen. Toen zij hun wapen controle systeem aan zette viel onmiddellijk hun elektronische systeem uit en waren ze gedwongen terug te keren naar de basis. Dit incident was speciaal zo veelbetekenend omdat het ook opgemerkt was door satellieten.

In 1978, op 18 januari ging ik naar de basis, elke morgen bracht ik verslag uit aan de generale staf, toen ik enkele lichten opmerkte in de verte aan het eind van de landingsbaan daar. Toen ik naar de commandopost ging vertelde de hoofd sergeant van dienst me dat er de hele nacht UFO’s waren gezien, ze waren op de radar, de verkeerstoren had ze gezien en men had rapportages van vliegtuigen en er was er één geland of gecrashed op Fort Dicks. Fort Dicks en McGuire liggen vlak bij elkaar. Dit lijkt een beetje op “Roswell in het oosten” In elk geval, er was een buitenaardse uit het voertuig gekomen en was neergeschoten door een militaire politieman. Het was waarschijnlijk gewond en zou naar McGuire worden gebracht. Om wat voor reden dan ook, de buitenaardsen hadden niets tegen onze luchtmacht, maar er werd toch op hen geschoten. Afijn, onze veiligheidsmensen gingen naar buiten en vonden hem dood aan het eind van de landingsbaan. Vervolgens vroegen ze mij om de generale staf van 08.00 uur met generaal Tom Sadler in te lichten en ik dacht, ik geloof niet dat ik dat wil. De generaal heeft niet zo’n goed gevoel voor humor en ik ben er nog niet zo zeker van dat ik het allemaal moet geloven. Dus checkte ik het een en ander. Ik belde de 438e commandopost en iedereen had tamelijk het zelfde verhaal. Om 08.00 uur die morgen, juist voordat ik de briefing zou doen, werd iedereen er erg bezorgd over, ze zeiden vertel er maar niets over het is te heftig om zo te zeggen.

Dit is zo’n beetje mijn verhaal. En ik ben er op voorbereid dit alles te vertellen voor de regering en het is de waarheid.

Nog even dit, ik heb interesse in UFO’s, Ik ben in het oosten van Amerika hoofd van “Mutual UFO Network” en samen met het nationaal rapporterings centrum en MUFON krijgen we gemiddeld 100 UFOmeldingen per week binnen. Mensen vanuit de gehele Verenigde Staten die deze dingen regelmatig zien. Als je dit gaat uitzoeken dan blijkt dat ze er gewoon zijn, ze vliegen laag en de mensen zien ze aldoor. Veel mensen zijn hoog opgeleid en geven per e-mail door wat ze gezien hebben.

Dank u.

Getuige Clifford T. Stone.
Goedemorgen dames en heren. Mijn naam is Clifford Stone. Ik was sergeant 1e class in het Amerikaanse Leger. Ik had een bevoegdheid om geheime nucleaire zaken in te zien. Ik kon elke bevoegdheid krijgen die nodig was als ik op speciale operaties werd geroepen. Waar ik op duid is, dat ik was betrokken bij operaties waarbij zaken werden geborgen, bijvoorbeeld uit neergestorte schotels. Er waren bij sommige van deze crashes ook lichamen betrokken en soms leefden ze nog. Terwijl we dit alles deden vertelden we het Amerikaanse volk dat er niets van waar was. We vertelden de rest van de wereld, dat er niets van waar was.

Ik zou graag in gaan op de details van zulke incidenten, wat en hoe er geborgen werd, maar ik zal beschikbaar zijn als u vragen heeft over dit en mijn betrokkenheid daarbij. U kunt Dr. Greer vragen om een afspraak te maken zodat u met mij kunt praten.

De situatie is zo dat we het Amerikaanse volk vertellen dat er geen UFO’s bestaan. Ik ben betrokken geweest bij de berging van deze objecten en we weten dat ze van buitenaardse afkomst zijn.

In 1969 gebeurde er iets terwijl ik gestationeerd was in Virginia. We gingen naar Indian Town Gap, Penssylvania. Dat zou mijn eerste betrokkenheid worden bij het bergen van een UFO. Toen wij er aan kwamen hadden we er al mensen op het terrein, wij waren een back-up team en werden gestuurd om uit te zoeken of er nucleair materiaal aan boord was. Later werd er verteld dat er niets aan boord was en dat het een van onze eigen vliegtuigen was dat gecrashed was. Ik weet wel beter omdat ik één van de mensen was die het benaderde met een geigerteller om straling te meten. Ik was de eerste die er dichtbij kwam en ik zag dat er lichamen in zaten. Dit was de eerste van mijn ongeveer twaalf incidenten.

UFOcrashes zijn geen gebeurtenissen die dagelijks voorkomen. Ze zijn zeldzaam. Ik weet dat we niet alleen zijn in het heelal. Ik weet dat de afwezigheid van bewijs niet het bewijs van afwezigheid is. Het is bewezen dat het wordt verzwegen voor het Amerikaanse volk (applaus). Ik stond hier vandaag voor jullie en de Almachtige God en ik zeg jullie dit: als de regering mij oproept, en mij vraagt te getuigen, in detail, van wat ik weet dan ben ik er klaar voor en doe ik wat ik hier vandaag deed.

Regeringen moeten niet liegen tegen het volk, om geen enkele reden.

Dank u.

Getuige Dan Morris.
Goedemorgen. Dan Morris. Ik was bij de luchtmacht de eerste keer voor 22 jaar en de tweede maal voor 7 jaar. Ik ging met pensioen als een chief (master segeant). Ik ben hier om u te vertellen over een klein incident.

Toen ik de rang kreeg van wat ze in de luchtmacht een grondradar superintendent noemen had ik de leiding over zeven radars, twee landradars en drie gatenvullers langs de kust bij Galveston, Texas. Dat was in de tijd van de atoomonderzeeërs We moesten er zeker van zijn dat we de hele kust bestreken dus plaatsten we die gatenvullerradars waar we de onderzeeërs onder het wateroppervlak niet konden zien. Mijn commandant was kolonel Tibbits, misschien heeft u wel van hem gehoord, hij stuurde mij naar een (SAC) Strategisch Lucht Commando test in Georgia.

Ik had op een keer zeven man onder mij aan het werk gedurende de tijd dat project blue book aan de gang was. Dus als je melding maakte van zoiets als “die UFO” dan stuurden ze je naar een psychiater en rolde je meteen de luchtmacht uit. Maar we waren aan het werk en iemand zei: “kijk UFO’s!” Dus we draaiden ons allemaal om en daar waren inderdaad drie UFO’s in de lucht ongeveer een mijl bij ons vandaan 1000 voet boven de grond. Twee onder en één erboven. Eén van ons vroeg: “wat zie je?” Dus wij overlegden met elkaar. Nu was het zo rond die tijd dat professor Hynek adviseur was van de luchtmacht aan project blue book. Dus zeiden wij tegen elkaar, als Hynek hier naar toe komt is het of suggestie of massahypnose of moerasgas.

Iemand zei “niets van dat alles (suggestie, massahypnose en moerasgas) is op radar te zien, dus laten we naar beneden gaan om te kijken of ze het daar op het scherm hebben.” Dus gingen we naar beneden om te kijken of de twee mannen in de operations room op het scherm konden krijgen wat we buiten hadden gezien. En dat kregen ze. Wat ongebruikelijk was aan deze voertuigen was dat ze daar maar bleven hangen voor zo’n 40 minuten. De twee radaroperators namen radarfoto’s en wij waren verbaasd en we moesten van tijd tot tijd even buiten kijken.

Ik belde het hoofdkwartier en zei: “we hebben contact”, zij vroegen: “je bedoeld met SAC?” En ik zei: “we hebben drie vliegende schotels hier buiten.” Ze vroegen: “maken jullie foto’s?” Ik vertelde hun: “we maken foto’s en ook radarfoto’s.” OK ze zeiden dat ze een koerier stuurden om alles op te halen. Maar toen we alle foto’s ontwikkelde in mijn fotolab, gaf ik elk van mijn mensen zes foto’s de man. Ik zei “bewaar deze voor je kleinkinderen.” Dus ik heb foto’s, zij hebben allemaal foto’s. Ik hoop dat ze al gekopieerd zijn dan kunnen jullie ze zelf zien zoals ik ze zag.

Ik zal blij zijn de regering dit te vertellen als ik voor hen moet getuigen. In ieder geval bedank ik iedereen die hier vandaag aanwezig was.

Dank u.

Bron: UFO Magazine juli 2001 door Paul Harmans.

(wat denk je zelf, hoeveel zou er kunnen gebeuren in 7,5 jaar tijd, en hoeveel is de technologie alweer verbeterd, zodat nu idd ook pas getuigenissen aan het licht kunnen komen, en verspreid kunnen worden?

)

laatste aanpassing 17 november 2008 10:04

14	47%	nee
9	30%	ja, het leek op....
7	23%	weet het niet zeker...

Heb jij weleens een ufo gezien?